Boty AI nie wykonują JavaScriptu. Co widzą zamiast strony

Test, który boli

Wyłącz JavaScript w przeglądarce i wejdź na własną stronę. Jeżeli treść zniknęła, masz sygnał alarmowy: być może dokłada ją skrypt, którego bot asystenta nigdy nie uruchomi. Czy alarm jest prawdziwy, rozstrzyga dopiero zajrzenie w kod, i o tym jest ten tekst.

Na forum r/TechSEO pod koniec lipca 2026 opisano przypadek, który tę mechanikę pokazuje na liczbach, i przy okazji pokazuje, jak łatwo się w tym pomiarze pomylić. Aplikacja SaaS w Reakcie z prerenderowaną skorupą: nagłówek i śródtytuły były w dokumencie, reszta dokładana skryptem.

Zacznę od liczby, której nikt w wątku nie podważył, bo to ona rozstrzyga. Strona cennika: 194 słowa w surowym HTML wobec 511 po wyrenderowaniu i zero kwot. Ceny dorenderowywał skrypt. Asystent zapytany o cennik nie ma czego przeczytać.

Z pomiarem strony głównej było ciekawiej i warto rozdzielić dwa stany. Tytuł wątku podaje 228 znaków czytelnej treści na 19 tysięcy bajtów. To rzetelny obraz strony sprzed naprawy, gdy dokument z serwera niósł tylko zamrożony wskaźnik ładowania, a wszystko inne dorysowywał skrypt. Po dodaniu bloku prerenderu padł w komentarzu drugi pomiar, 300 słów wobec 1033, i dopiero ta liczba okazała się błędem: skaner czytał pusty kontener Reacta zamiast sąsiadującego bloku prerenderu. Po sprostowaniu wyszło bliżej 617 słów według właściciela i 519 wobec 1032 według komentującego, który powtórzył skan. Stronę naprawioną dzieli więc od pełnej treści różnica dwukrotna; tę sprzed naprawy dzieliła przepaść.

To nie jest egzotyczny przypadek. Tak działa każda aplikacja renderowana wyłącznie po stronie klienta, a więc spora część stron zbudowanych w ostatniej dekadzie na React, Vue czy Angularze bez warstwy serwerowej. Skalę na polskim rynku zmierzyłem na 60 spółkach z WIG20 i mWIG40: bot dostaje tam medianowo 98 proc. treści, ale 14 stron na 60 traci ponad jedną piątą, a dwie ponad połowę.

Dlaczego boty nie renderują

Googlebot nauczył się wykonywać JavaScript, bo Google utrzymuje w tym celu osobną infrastrukturę renderującą, kosztowną i wolną, ale istniejącą. Crawlery asystentów AI poszły inną drogą: pobierają dokument i idą dalej.

Z dokumentacji OpenAI i Anthropic nie wynika, żeby GPTBot, OAI-SearchBot, ClaudeBot, Claude-User czy Claude-SearchBot renderowały strony; obserwacje praktyków z logów serwerowych (w tym wątki z r/TechSEO z 27⁠–⁠28 lipca 2026) pokazują zgodnie żądania o sam HTML, bez pobierania i wykonywania skryptów. Ma to zresztą sens ekonomiczny: renderowanie milionów stron dziennie kosztuje wielokrotnie więcej niż ich pobranie, a boty odpowiadające na żywe pytania użytkowników nie mają na to czasu. Odpowiedź powstaje w sekundy.

Konsekwencja jest binarna. Treść jest w dokumencie HTML albo nie istnieje. Nie ma „częściowo widoczna”, nie ma „bot się domyśli”.

Jak to sprawdzić u siebie

Zgrubny sygnał daje wyłączenie JavaScriptu w przeglądarce. Zniknięcie treści ma jednak dwa możliwe powody: skrypt ją wstawiał (wtedy bot jej nie dostaje) albo tylko odsłaniał to, co i tak stoi w kodzie, a kod bot czyta w całości, razem z zakładkami i zwiniętymi sekcjami. W moim pomiarze spółek giełdowych strona Modivo pokazywała bez skryptów 5 proc. treści, a w kodzie miała komplet; test ekranowy wydałby na nią fałszywy wyrok. Rozstrzyga dopiero zajrzenie w dokument.

Test w terminalu wymaga jednej ostrożności, o której warto wiedzieć, zanim się go użyje. Samo curl … | wc -w policzy wszystko: znaczniki, atrybuty, wstawiony arkusz stylów i skrypty. Na tej stronie zawyża trzy-, czterokrotnie, doliczając kilka tysięcy „słów” ponad realną treść. (Dokładne wartości zmieniają się przy każdej redakcji strony, dlatego podaję rząd wielkości, a nie liczbę do przepisania.) Żeby zmierzyć treść, trzeba najpierw odsiać skrypty i znaczniki:

curl -s https://twojadomena.pl | python3 -c "
import sys, re
t = sys.stdin.read()
t = re.sub(r'(?is)<(script|style)[^>]*>.*?</\1>', ' ', t)
print(len(re.sub(r'<[^>]+>', ' ', t).split()))"

Wynik porównaj z liczbą słów widocznych na ekranie. Jeżeli surowy dokument ma ich wyraźnie mniej (jak w przypadku z r/TechSEO, gdzie na stronie cennika brakowało wszystkich kwot), asystenci odpowiadają o Twojej firmie z okrojonej wersji strony albo wcale.

Drugi test celuje w to, co boli najbardziej: stronę z liczbami. Cennik, parametry, terminy. Tu jednak uwaga, na której sam się potknąłem: polski skład wstawia między liczbę a jednostkę twardą spację, więc grep '300 zł' ze zwykłą spacją nie znajdzie kwoty stojącej w treści. Na moim cenniku w widocznym tekście, po odsianiu znaczników i skryptów, ten wzorzec daje zero trafień, a wszystkie, które łapie na surowym dokumencie, pochodzą z metaopisów i danych strukturalnych, nie z tabeli cen. Wzorzec dopuszczający twardą spację znajduje w treści dziesięć wystąpień: pięć kwot, każdą w tabeli i w odpowiedzi FAQ. Dlatego wzorzec musi dopuszczać oba znaki:

curl -s https://twojadomena.pl/cennik | python3 -c "
import sys, re
t = re.sub(r'(?is)<(script|style)[^>]*>.*?</\\1>', ' ', sys.stdin.read())
t = re.sub(r'<[^>]+>', ' ', t)
print(re.findall(r'[0-9][0-9\\s\\u00a0.,]*(?:zł|PLN)', t)[:10])"

Jeśli lista wróci pusta, a na ekranie kwoty są, wstawia je skrypt i bot ich nie zobaczy.

Ten serwis przechodzi oba testy: jest generowany statycznie, więc cała treść (z pięcioma kwotami cennika, które powyższa komenda znajduje w tabeli i w odpowiedziach) stoi w wysyłanym HTML, a strona działa także z całkowicie wyłączonym JavaScriptem. Wersja dla bota i wersja dla człowieka to ten sam dokument; skrypty, które framework dokłada, niczego do treści nie dopisują. To nie była decyzja estetyczna, tylko dokładnie ten rachunek.

Co zrobić, gdy strona jest po złej stronie granicy

Kolejność według kosztu i skutku.

Najtaniej: uzupełnić HTML tam, gdzie boli najbardziej. Jeżeli cała aplikacja jest kliencka, czasem wystarczy, żeby kilka stron krytycznych (oferta, cennik, kontakt) istniało jako strony statyczne z pełną treścią.

Docelowo: przenieść renderowanie na serwer (SSR) albo do builda (SSG). Frameworki, w których strony klienckie powstają, umieją to od lat; różnica nie wymaga zmiany technologii, tylko zmiany miejsca, w którym powstaje dokument.

Równolegle warto wiedzieć, dokąd zmierza konwencja, i rozróżnić dwie drogi, które łatwo pomylić. Cloudflare ogłosił w lutym 2026 „Markdown for Agents”: konwersję po stronie serwera, uruchamianą nagłówkiem Accept: text/markdown na tym samym adresie. Agent prosi o markdown, sieć zamienia HTML w locie. W sierpniu 2026 wpisał ten mechanizm w szerszą wizję agentowego internetu. Prostszy wariant tej samej idei to bliźniak pod adresem z końcówką .md, publikowany jako zwykły plik statyczny. Ten serwis realizuje wariant prostszy: każda strona treściowa ma bliźniaka, ten tekst też. Negocjacji nagłówkiem nie obsługujemy, bo wymagałaby funkcji działającej przy każdym żądaniu.

Na koniec proporcja, żeby nie przestrzelić w drugą stronę: to nie jest wezwanie do „optymalizacji pod boty”. To wezwanie do oddawania treści w dokumencie. Wszystko, co pisałem o wyborze źródeł przez modele, dzieje się dopiero wtedy, gdy bot ma co czytać, a pełną diagnozę widoczności własnej strony przeprowadzisz według tej listy.