Boty AI nie wykonują JavaScriptu. Co widzą zamiast strony

Test, który boli

Wyłącz JavaScript w przeglądarce i wejdź na własną stronę. To, co widzisz, jest wszystkim, co widzi asystent AI, kiedy ktoś pyta o Twoją firmę.

Na forum r/TechSEO pod koniec lipca 2026 opisano przypadek, który tę mechanikę pokazuje na liczbach — i przy okazji pokazuje, jak łatwo się w tym pomiarze pomylić. Aplikacja SaaS w Reakcie z prerenderowaną skorupą: nagłówek i śródtytuły były w dokumencie, reszta dokładana skryptem.

Zacznę od liczby, której nikt w wątku nie podważył, bo to ona rozstrzyga. Strona cennika: 194 słowa w surowym HTML wobec 511 po wyrenderowaniu i zero kwot — ceny dorenderowywał skrypt. Asystent zapytany o cennik nie ma czego przeczytać.

Z pomiarem strony głównej było gorzej i warto wiedzieć dlaczego. Najpierw padły liczby alarmowe: 228 znaków czytelnej treści na 19 tysięcy bajtów w tytule wątku, potem 300 słów wobec 1033 po wyrenderowaniu w komentarzu. Obie wzięły się z tego samego błędu — odczytu pustego kontenera Reacta zamiast sąsiadującego bloku prerenderu. Po sprostowaniu wyszło bliżej 617 słów według właściciela i 519 wobec 1032 według komentującego, który powtórzył skan. Różnica jest więc dwukrotna, nie kilkunastokrotna — a i tak wystarczyła, żeby model nie znał cennika.

To nie jest egzotyczny przypadek. Tak działa każda aplikacja renderowana wyłącznie po stronie klienta — a więc spora część stron zbudowanych w ostatniej dekadzie na React, Vue czy Angularze bez warstwy serwerowej.

Dlaczego boty nie renderują

Googlebot nauczył się wykonywać JavaScript, bo Google utrzymuje w tym celu osobną infrastrukturę renderującą — kosztowną i wolną, ale istniejącą. Crawlery asystentów AI poszły inną drogą: pobierają dokument i idą dalej.

Z dokumentacji OpenAI i Anthropic nie wynika, żeby GPTBot, OAI-SearchBot, ClaudeBot, Claude-User czy Claude-SearchBot renderowały strony; obserwacje praktyków z logów serwerowych — w tym wątki z r/TechSEO z 27⁠–⁠28 lipca 2026 — pokazują zgodnie żądania o sam HTML, bez pobierania i wykonywania skryptów. Ma to zresztą sens ekonomiczny: renderowanie milionów stron dziennie kosztuje wielokrotnie więcej niż ich pobranie, a boty odpowiadające na żywe pytania użytkowników nie mają na to czasu — odpowiedź powstaje w sekundy.

Konsekwencja jest binarna. Treść jest w dokumencie HTML albo nie istnieje. Nie ma „częściowo widoczna”, nie ma „bot się domyśli”.

Jak to sprawdzić u siebie

Najprościej wyłączyć JavaScript w przeglądarce i odświeżyć stronę: to, co zostaje, jest tym, z czego asystent może zbudować odpowiedź.

Test w terminalu wymaga jednej ostrożności, o której warto wiedzieć, zanim się go użyje. Samo curl … | wc -w policzy wszystko: znaczniki, atrybuty, wstawiony arkusz stylów i skrypty — na tej stronie zawyża czterokrotnie: liczy około siedmiu tysięcy „słów”, gdy realnej treści jest niecałe dwa tysiące. (Dokładne wartości zmieniają się przy każdej redakcji tego tekstu — dlatego podaję rząd wielkości, a nie liczbę do przepisania.) Żeby zmierzyć treść, trzeba najpierw odsiać skrypty i znaczniki:

curl -s https://twojadomena.pl | python3 -c "
import sys, re
t = sys.stdin.read()
t = re.sub(r'(?is)<(script|style)[^>]*>.*?</\1>', ' ', t)
print(len(re.sub(r'<[^>]+>', ' ', t).split()))"

Wynik porównaj z liczbą słów widocznych na ekranie. Jeżeli surowy dokument ma ich wyraźnie mniej — jak w przypadku z r/TechSEO, gdzie na stronie cennika brakowało wszystkich kwot — asystenci odpowiadają o Twojej firmie z okrojonej wersji strony albo wcale.

Drugi test celuje w to, co boli najbardziej: stronę z liczbami. Cennik, parametry, terminy. Tu jednak uwaga, na której sam się potknąłem: polski skład wstawia między liczbę a jednostkę twardą spację, więc grep '300 zł' ze zwykłą spacją nie znajdzie kwoty stojącej w treści. Na moim cenniku w widocznym tekście, po odsianiu znaczników i skryptów, ten wzorzec daje zero trafień — osiem, które łapie na surowym dokumencie, pochodzi z metaopisów i danych strukturalnych, nie z tabeli cen. Wzorzec dopuszczający twardą spację znajduje w treści dziesięć wystąpień: pięć kwot, każdą w tabeli i w odpowiedzi FAQ. Dlatego wzorzec musi dopuszczać oba znaki:

curl -s https://twojadomena.pl/cennik | python3 -c "
import sys, re
t = re.sub(r'(?is)<(script|style)[^>]*>.*?</\\1>', ' ', sys.stdin.read())
t = re.sub(r'<[^>]+>', ' ', t)
print(re.findall(r'[0-9][0-9\\s\\u00a0.,]*(?:zł|PLN)', t)[:10])"

Jeśli lista wróci pusta, a na ekranie kwoty są, wstawia je skrypt i bot ich nie zobaczy.

Ten serwis przechodzi oba testy: jest generowany statycznie, więc cała treść — z pięcioma kwotami cennika, które powyższa komenda znajduje w tabeli i w odpowiedziach — stoi w wysyłanym HTML, a strona działa także z całkowicie wyłączonym JavaScriptem. Wersja dla bota i wersja dla człowieka to ten sam dokument; skrypty, które framework dokłada, niczego do treści nie dopisują. To nie była decyzja estetyczna, tylko dokładnie ten rachunek.

Co zrobić, gdy strona jest po złej stronie granicy

Kolejność według kosztu i skutku.

Najtaniej: uzupełnić HTML tam, gdzie boli najbardziej. Jeżeli cała aplikacja jest kliencka, czasem wystarczy, żeby kilka stron krytycznych — oferta, cennik, kontakt — istniało jako strony statyczne z pełną treścią.

Docelowo: przenieść renderowanie na serwer (SSR) albo do builda (SSG). Frameworki, w których strony klienckie powstają, umieją to od lat; różnica nie wymaga zmiany technologii, tylko zmiany miejsca, w którym powstaje dokument.

Równolegle warto wiedzieć, dokąd zmierza konwencja, i rozróżnić dwie drogi, które łatwo pomylić. Cloudflare ogłosił w lutym 2026 „Markdown for Agents”: konwersję po stronie serwera, uruchamianą nagłówkiem Accept: text/markdown na tym samym adresie — agent prosi o markdown, sieć zamienia HTML w locie. W sierpniu 2026 wpisał ten mechanizm w szerszą wizję agentowego internetu. Prostszy wariant tej samej idei to bliźniak pod adresem z końcówką .md, publikowany jako zwykły plik statyczny. Ten serwis realizuje wariant prostszy: każda strona treściowa ma bliźniaka, ten tekst też — negocjacji nagłówkiem nie obsługujemy, bo wymagałaby funkcji działającej przy każdym żądaniu.

Na koniec proporcja, żeby nie przestrzelić w drugą stronę: to nie jest wezwanie do „optymalizacji pod boty”. To wezwanie do oddawania treści w dokumencie. Wszystko, co pisałem o wyborze źródeł przez modele, dzieje się dopiero wtedy, gdy bot ma co czytać.